2013ko apirilaren 26a, ostirala. Herenegungo ilargi betearen argiaren indarpean oraindik, xarmaturik. Gernika bihotzean zeru urdinari so…

Egunkari maitea,

Brnon nago. Imaginatzen zaitut. Adierazten dizut. Harrituarazten nauzu. Nire ondoan zaitudala. Maite zaitudala. Zoriontsu egiten nauzula. Zoriontsu egiten nauzula. Brnon nago arratsalde eguzkitsu ilargitsu batez. Txoriak kantuan, zu taupaka ene bihotzean. Brno. Udaberri arratsaldea, eguzkia niri agur esaten, bihar arte… lau amapola gorri=gorri ene lorategian, bitxilore txuri txikien artean.



BALADA CESKA //JAN NERUDA (*09.07.1834 – †22.08.1891)

Žil kdys/jednou v Čechách smavý rek,
vám známý rytíř Paleček;
on samý šprým a nápad byl,
rád dobře jed a dobře pil
a lidem dobře činil.

Rád jed a pil, jak povídám,
však ještě něco dodat mám:
on též rád bloudil po Čechách-
a pak byl vždy jak v mátohách
a nevěděl, kde stojí.

“Nu, nu”-kdys zazněl nákle hlas-
“Pan rytíř je už ve snách zas?”
a Paleček jak přimražen!
Aj před ním kolo bujných žen,
a v prostřed Vesna sama!

“Jen neboj se tys celý muž,
ty se mi ze všech líbíš- nuž
mé slovo k smělosti tě zve,
rci jakékoliv přání své-
však vtipně jen a hbitě!”

Již rytíř bez všech rozpaků
si hodil hlavou : “Tedy řku
a prosím: až bych jednou zdech’,
mne výročně vždy ožít nech,
na osm dní – to s jara!

Když svět zas jednou krásným je,
když zem se celá rozsměje,
pak, Vesno, milostiva buď,
na osm dní mne jenom vzbuď!”
A Vesna kývla: “Staň se!”

Od časů těch, děj se co děj,
fialek vůní budí jej,
slavíkův ven jej volá hlas,
pan rytíř vstává bujný zas
a rozkročí se krajem.

Kraj český, jindy smuten, tich,
je pojednou pak samý smích,
a celý ten náš český svět
je samý zpěv a samý květ –
však krátce jen, ach krátce!

Vždyť umluvil si rek náš s ní
jen blažených vždy osm dní!
Pak vrací se zas v dumnou říš,
a Vesna dá mu medu číš –
on opiv se zas usne.

BOHEMIAKO BALADA

Bazen behin Bohemian heroi irribarretsua,
ezaguna duzuen Paleček zalduna,
burutazioz eta bromaz beterik zegoen,
ongi jatea eta edatea gustuko zuen,
eta jendeari on egitea.

Jan-edan ona gustuko zuen, esan bezala,
baina beste zerbait erantsi behar dut:
hari ere gustatzen zitzaion Bohemia inguruan errari ibiltzea-
eta beraz, beti zegoen lainoetan bezala
eta ez zen ohartzen non zegoen ere.

“Tira, tira” –ahots bat sartu zitzaion-
“Zaldun jauna, ametsetan al zaude berriro?”
Eta Paleček harri eta zur!
Ingurura begiratu eta bere aurrean emakume liraina,
erdian Vesna bakarrik!

“Ez zaitez ikara, gizona,
Guztiz gustuko zaitut -beraz
nire hitzak gonbidatzen zaitu ausart jokatzera
zure edozein gurari eskatzera –
baina soilik graziaz eta abileziaz!”

Jadanik zaldunak inolako zalantzarik gabe
burua astindu zuen: honela esan
eta erregutzen dut: “egunen batean hiltzen naizelarik
urtero jakinaraz iezadazu bizitzara itzul nadin,
soilik zortzi egunetarako… udaberrian!

Berriro ere mundua ederra delarik,
Ludi osoa barrez lehertzen delarik,
orduan, Vesna, errukitsu iratzar zaitez
zortzi egunetarako soilik iratzarri!
Eta Vesnak buruaz baietsi zuen: “Hala bedi!”

Garai haietatik, edozer dela ere,
bioleta-lurrinak iratzartzen du,
erresinolaren ahotsak deitzen du kanpotik,
zaldun jauna berriro ere iratzartzen da oparo
eta konderria zeharkatzen du.

Lurralde buhamea, batzuetan triste, isil,
bat-batean lehertzen da barrez,
eta gure mundu buhame osoa
abesti bera eta lore bera da-
baina, oi! soilik lipar batez, hitz gutxitan.

Gure heroia emakume hark seduzitu ondoren,
soilik zortzi egun erabat zoriontsu!
Gero berriro ere erreinura itzultzen da
eta Vesnak eztia emanez batera
berriro ere lotan gelditzen da.

http://www.eitb.tv/eu/irratia/euskadi-irratia/lizardiren-baratza/911218/1324882/lizardiren-baratza-apirilak-25-pablo-neruda/

Al final de este viaje
en la vida quedarán
nuestros cuerpos hinchados de ir
a la muerte, el odio, al borde del mar
al final de este viaje
en la vida quedará
nuestro rastro invitando a vivir
por lo menos por eso es que estoy aquí.
Somos prehistoria que tendrá el futuro
somos los anales remotos del hombre
estos años son el pasado del cielo
estos años son cierta agilidad
con que el sol te dibuja en el porvenir
son la verdad o el fin
son Dios.

Quedamos los que puedan sonreír
en medio de la muerte, en plena luz
en plena luz, en plena luz…

Al final de este viaje
en la vida quedará
una cura de tiempo y de amor
una gasa que envuelva un viejo dolor
al final de este viaje
en la vida quedarán
nuestros cuerpos tendidos al sol
como sabanas blancas después del amor.

Al final del viaje está el horizonte
al final del viaje partiremos de nuevo
al final del viaje comienza un camino
otro buen camino que seguir descalzos
contando la arena, al final del viaje
estamos tu y yo, intactos…
Quedamos los que puedan sonreír
en medio de la muerte, en plena luz
en plena luz, en plena luz…

Nik ere bakarrik ezin dut, baina zuen laguntzarekin mundua hobetu dezakegu.

imm011_12A

xorinokantharia -ri buruz

DENA DA POSIBLE! noranahi noala, bihotz osoz noa... ALL IS POSSIBLE! wherever I go, I go with all my heart...
Post hau Uncategorized atalean publikatu zen. Gogokoetara gehitzeko lotura iraunkorra.

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Aldatu )

Connecting to %s