Irunen, 2020ko azaroaren 19an, osteguna… alde onari begiratzen ikasten ari naiz…

Irakurle maitea:

Gaur erabakitzen dut bizitza oparo bat edukitzera, arrakastaz betea, maitasunez eta zorionez gainezka.

Bihar biharkoa, baina gaur oso sentibera eta minbera dudan arren bihotza, dudanari eusten diot gogor, “ez baikor ez ezkor, ATXIK!” gure Mattin Errekartek dioen bezala. Edo “segi beti aitzina zoriontsu, Ainarita” duela 18 urte etziko egunez zendu zen ene aitaren azken erranak. Ikasten ari naiz alde onari begiratzen, duela 5 urte utzi ninduen bikotekideak ni ttunttun bat izateagatik, baina azken 5 urteotan bikotekiderik ez seme-alabatxorik, baina hiru liburu argitaratu ditut, eta hori oso ongi dago, ezta?

gaur hemen nago, biharkoari begira, atzokoak bultzaturik…

Udazkena


Fruituek bizitza ekarri diote gizakiari; adarretatik zintzilik
daude fruitu batzuk, gorriak eta jostariak dilindan, sagar
batek agurtzen gaituela.
Zuzentasunez jokatzen du bizitzako makilak, eta maitasuna
uzten digu Jainkoak jolasaren inspirazioaz.
Erakuts!
Zuzenbidea irakatsi zeuen maitasuna bideratzeko; baina
inspirazioak ez dizue uzten otoitzerako denborarik.
Zinpeko suziria hartu, eta sinistu gizakiarengan!
Hartu Maitasuna letra larritan, eta tira bertatik maite
duzun hori zoriontzeko.
Sorkuntza oro Naturaren artelana da.
Jupiterren tronutik bertatik argi izpi boteretsua jaurtikita
gureganantz hurbildu, eta mundua tiroz josten du.
Lagun maiteok, bultza ezazue dena serio eta maitasunez;
maitasunez berregindakoa aurrekoa baino ederragoa izan ohi
da.
Haurrek pilota paretara jaurtikitzen dute, eta berriz ere,
haiengana itzultzen da pilota; maite dut biziki joko hori,
lagunak niregana bueltan datozelako.
Beti desio dut Dena, eta zuk zeuk ezin duzu Dena ukan,
baina hala ere morroi bat erortzen zaizu Denetik.
Iratzar zaitezte, ahul horiek, Ideala den hori gauzatzera;
errespeta ezazue baita ere, jaioberri bat bailitzan, Natura.
Nori sinisten diozun, adiskide, nik esan diezazuket: Bizitza
sinets ezazu, liburuek eta hizlariek baino hobeki irakasten
omen du…
Lore guztiak joan beharrean dira (oraindik dirautenak
bederen), fruituak zorionduz; loreek eta fruituek batera
ematen baitizute bakartasuna.
Egia penagarria!
Hutsegite erabilgarritik tiraka ari naiz.
Egia minatik eta sufrimendutik ateratzen da, zerbait
erdietsiko duelakoan, agian…
Hutsegite batez penatzen al zara?
Inoiz ere ez!
Baina hutsegiteko uneak berak penatzen du; bidearen
amaiera (Finisterre alegia) ikusiko balitz bezala.
Haur arrotzok, ez zaituztegu maite izan horrenbeste inoiz
bat izanen bazinate bezala; izan ere, hutsegitea, haur
bakarra bezala, geure bihotzetatik horren hurbil dago…!
Hutsegiteak ez gaitu sekulan ere uzten; izan ere, hark
erakartzen gaitu beharrizan zulo handi batera, beti egiaren
barnera eramanen gaituen nahi dugun arima isil batekin.
Ezinen luke beste inork berdin egin; izan ere, bakoitza
berdina da bere gorentasunean.
Nola hori egin? Norberaren barnea gainezka egiten duenean.
Zergatik batzen dira horren gutxitan gustua eta
genialitatea?
Bakoitza Indarraren beldur da, kontuan hartu beharreko
frenoa…
Munduaren ugalketa oro arrazoizko diskurtsoak dira,
gustukoak ez direnak; gustukoak ez diren diskurtso huts
horietatik ez dator inongo artelanarik.
Zein motatako irakurlea nahiko nuke?
Aurreiritzirik gabe, soilik ni, bera eta Mundua ahanzten
duena, eta liburuan bakarrik bizi dena.
Hauxe baita ene adiskidea, nirekin batera hark nahi duelako
paseatzen dena; gonbida nazazu bihar esertzera, gaur utz
nazazu kanpoan.
Zein sakon dagoen arima ahalguztidun hau, baliotsu bere
helbururantz joaten da, eta ni neu bitartekari uzten nau.
Haur baten panpinaren balioa duen txanpona gogotsu
botatzen da aintzira batera; zu izanen zara Jainkoa haur
guztien artean.
Nola egiten du Naturak bere gorenean pertsonak elkartzeko?
Pertsona bera nahikeria artean barneratzen da.
Herri sentiberan ez diot ezeri inoiz eutsi; lagun txarrak
kanpora botatzeko aukerak agertzen dira.
Egun nahasiei tira egin behar zaie, erori arte, lasaitasun
egoera berreraikitzeko.
Hainbat talde desberdin mantendu behar dira, batzuk
barnean, beste batzuk kanpoan ekinez; urte aunitz joanen
dira, eta talde desberdin horiek bat eginen dira.
Pertsona bakoitzak bere taldea osatzen du; hasierak beti
izaten dira debekatuak! Baina gure taldea, libreki, berez
ulertzen den izaki bat da.
Ene seme maitea, nahi al duzu libre gelditu? Zuzena dena
ikasiko zenuke, eta aski izanen zenuke aurrera zuzen
begiratuz bizitzea… gorantz begirada bat bota gabe, edota
behera nahiz aldeetara so egin gabe.
Nor ote izkina bakoitzean aurkitzen den gizon noblea?
Berdintasunera makurturik dagoena kanpora begiratu gabe…
Ba al dakizue txiki izatea zertan datzan?
Zuzenbide txikia markatzen du hark, hain zuzen ere,
handiak egindako handitasunaren aztarnak segituz.
Zer da saindutasuna?
Arima anitz bat eginik lortzen da, eta erraza dena soilik bere
barnean hartzen du, errege koroa baten moduan.
Zer ote sainduetan sainduena?
Gaur eta beti arimen sakonean sentitzen dena, eta beti ere bat
egiten da.
Zein ote gobernu edo estatuen atalik duinena?
Hiritar ahula omen; forma hutsalpean lehengai baliotsu
moduan mantentzen da.
Zein da egiatan printzea?
Betidanik ikusi izan dut hori: printzea den bakarra, hala
izateko nahia duena da.
Goiko ulermena falta da, baita beheko borondate ona ere;
zuzentasuna gidatzen duen defentsa sutsua, eta agian,
borroka batean amaitzen den bidea.
Errepublikak ikusten ditut, eta hori da ene ustez erarik
onena, estatuaren atal guztiak gobernatzeko… ala?
Laster, soilik norbera ezagutuko gara, eta besteak balioesten
ikasi, Bakea erdiets dezagun.
Inork ez ditu zatiak maite, sorkuntza osoko zatiak alegia;
lehengai banakoek beti eta betirako gerran egotera
garamatzate.
Bi eratan esan dezakegu Egia, paradoxa den egia: forma
irekian Herria beti printzearen aberria izanen da.
Zuk bakarrik ahots gora hori aldarrikatzean, esan beharrekoa
ezkutatu egiten da; norbanakoek osatzen duten jende pila
desagertzen da, amesten duzun guztiaren erdian.
Orduan, zu izanen zara erregea, eta amesten duzun
horregatik borrokatu ahal izanen zara; baina Itun
bakoitzean estatu-gidariari deituko diozu.
Argi eta zuhur, denekin mintzatuko da, gora eta behera
paseatuko du bere batuta, eta ministro izaten segituko du.
Zein nagusi ohoratu beharko dut orduan?
Besteak baino argiago eta finago dena, oraindik ere
arrazoitzen dakiena, eta jende askorentzat jatorra eta ona
dena.
Zu zeu argiena bazina, beren talde boteretsuan
sartuko zintuzkete; baina pertsonarik mikatzena
bazina, zure etxean giltzapetuko zintuzkete, arrisku
publiko izatearen akusaziopean.
Amets horietatik guztietatik iratzarriz gero, ez gaitzazu gu
gehiago zaindu: has zaitez kantari!
Kanta zure lo-kanta, amets gehiago egin ditzazun (egin
ditzagun).
Oraingo honetan zuk, o Udazken, soilik leunki lurreko orbela
sakabana ezazu; eman diezazkidazu beste aldi batez
fruituak.


Goethes Herbst – Goethe’ren udazkena

https://euskaraldia.eus/es/?fbclid=IwAR2VN66CASxDy6Yw7YnH9npMUjFt7tc7SJlGk3P-5uOuN490qcUFTLSBZLU

ESPERANTZA BIHOTZARENTZAT
Uncategorized atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Irunen, 2020ko azaroaren 11, asteazkena… San Martin, elurra gertu din!

Irakurle hori:

ni oroiminez nauzu, duela sei urte itzuli nintzen maitearen ondotik, Uruguai eta Argentinatik, eta denbora pasatu den arren, ene ondoan ez dagoela ohartu naizen arren, zain nago, noiz bera itzuliko ene ondorat…

Gaur, udazkeneko San Martin.
Hona hemen kantu eder bi:
«San Martin, azken larrosa» Xabier Lete (Georges Brassen poetaren lanaren itzulpena berak eginda)

«Larrazken ederra» Pier Paul Berzaitz

Uncategorized atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Irunen, 2020ko azaroaren 8an, igandea… OROITZAPEN EDERREK BIZI NAUTE ETA BERA ZORIONTSU EGIN IZANAK KONTSOLATZEN NAU AMINI BAT…

Irakurle hori:

Ez dut AEBetako egoera politikoaz, COVIDaz, Armeniako egoera latzaz, Euskal Herriko egoera penagarriaz eta oro har mundua zeinen gaizki dagoen/ gauden aipatuko, ez dut gogorik horretarako, benetan, nekaturik nago.

Nik ene bihotz zauritu hau goxatu nahian nabil eguneroko gauza onekin, eta oroitzapen ederren igurtziz osatzen barnea.

Izan ere, duela sei urte ene bizitzako bidaia egin zuen Añara honek, maitasunagatik joan baitzen Montevideora, maiteak gonbidaturik, eta 10.000 km zeharkatu nituen bakarrik hegan ozeanoaz bestaldera. Badakit dela ene bizitzako gizona, eta etorkizuneko ene seme-alaben aita, baina onartu behar dut bere nahia, lehen onartu nuen bezala zoriontsu, nitaz maitemindurik zela… beharbada ez da benetan maite duten horietakoa, ez dakit, baina elkarri hutsegin genion FAKEBOOK eta internet gure kalterako…

ez dago errudunik, ez nuen bera galdu nahi inola ere ez, saiatu nintzen berari ez huts egiten… bakoitzak gure ardurak ditugu, bai, maitasunezko harremanean, eta horietatik ikasiko ahal dugu biok ere! Nik behintzat kolpez ikasi dut berriro ere eta bera galdu nuen, beste baten besoetan dago, eta nik bere falta badut ere, bere niretzako maitasunezko hitzak eta olerkiak bihotzean iltzaturik ditut, eta horiek bizi naute; OROITZAPEN EDERREK BIZI NAUTE ETA BERA BEHIN BEDEREN ERABAT ZORIONTSU EGIN IZANAK KONTSOLATZEN NAU AMINI BAT….

Eguneroko gauza onei eutsi… ez dakit, maitea, bihar biziko naizen, guretzat beste egunsentirik izango ote den, izan ginen hura izango ote garen, behin banatu eta bizitzak hondatu arren, patuak noizbait batuko ote gaituen!!!

2020 urte bitxi honek ez dakit zer onik ekarri didan, baina egia da neure buruarekin egoteko aukera eman didala, familia eta lagunak gehiago estimatzeko. Egia da nere lehen eleberria argitaratzeko aukera izan dudala aurten eta lorpen hori bada poztekoa, ala?

POSITIBO NAIZ EZKOR IZANIK

Positibo izatea

ezkor izatea den garaiotan

positibo eman dut

eta ez da berri ona,

ez da haurdun gelditzearen berri ona alegia.

“Negatibo naiz!” esan du lagun batek

irribarre hunkiki bat ahoan,

baina etorkizunera begira

negatibo izatea

baikor izatea den garaiotan.

Ni, berriz, beste bizitza batekin

amets egiten dut,

beste mundu batekin

eta Mafaldaren antzera

munduari esan nahi diot

gelditzen hurrengo geltokian,

beste mundu bat eraikitzeko asmoz,

Gabriel Korta poetaren gisa

sinetsita nagoen arren

maitasuna dela munduaren bihotza.

Uncategorized atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Irunen, 2020ko urriaren 28an, asteazkenez, poeton egitekoa ote da EZKUTUAN DAGOENA azaleratzea eta bertzeak hunkitzea?

Irakurle maitea,

nola erran zenbat eskertzen diodan Orioko Marisa Arruabarrenari iragan konfinamenduan bere poema-bilduma niri bidali izana, eta olerki sentikor horiek irakurri ondoren, eni hitzaurrea egitea eskatzea?

Nola eskertu bere hitzak eta nahi badut bere iritzia ukan dezakedala jakitea?

Iragan urriaren 24an larunbatean aurkeztu zuen Marisa Arruabarrena oriotarrak bere herrian bere lehen poema-liburua, eta izan dadila beste askoren aitzindari!

Datorrenari aurre egin

eta hurrengo ziabogan

nireak nirekin ditudala ziurtatuz batera

arraunari tinko heldu

eta aurrera egingo dugu

beti elkarrekin.

Uncategorized atalean publikatua | hitzekin laburtua | Iruzkin bat utzi

Irunen, 2020ko urriaren lehena, osteguna… zeruari so, gauean ilbete, lauso itxaropena…

Irakurle maitea,

zer nahi duzue kontatzea? aspaldian ez dudala idazten hemen, eguneroko gisa sortu zen blog honetan. Azken boladan etsiturik dago ene bihotza, esperantzak ahul… eta behin ene maiteak esan zidanaz oroitzen naiz elkarrekin hasi ginelarik 2014an: “Uste nuen gaurgero bakarrik geldituko nintzela mundu honetan, bikoterik gabe”… eta azkenean ni geldituko al naiz bakarrik berarekin maitemintzeagatik?

NOLA NAGO?
TRISTE BAINA POZIK…
Nola nagoen ez dakit
baina triste nago
pozik ere bai
erdiminez nagoelako
erdipozik dago,
erdizka hala ere.
Nola nagoen ez dakit
triste nago baina pozik
erantzuten dut
irribarre batez
triste bihotzez,
esperantzarik ez
maiteminez eta erdiminez
aurrera segitu behar dudala
erran didalako lagun batek
idazten segi, otoi!
Ez gal itxaropena,
merezi duzuna jasoko duzu
aspalditik itxaro dudana.
Aspaldian hitzeman zidana.

(Ainara Maia Urroz)

Horrela sentitzen naiz, barrutik triste, ene maite hura gabe, bigarren aukerarik…?

baina pozik maite nauen jendeaz inguraturik nagoelako hala ere, eta nire literatura estimatzen duenik ere badelako. Uda honetan nire lehen eleberri laburra argitaratu dut eta udazkenaren hasieran, irailaren 23an egin genuen liburuaren aurkezpena Donostian:

https://www.berria.eus/paperekoa/1947/040/002/2020-10-04/oroimenezko-igandeak.htm?fbclid=IwAR2nz2VhWNqu9IMEi_0SWTNzu13PXzTnVVo814L6k1EiOJq6yD7-oG-ucKM


LITERATURA

‘Oroiminezko igandeak’

2020ko urriak 4

Idazlea: Ainara Maia Urroz. Argitaletxea: Dakit.

Ainara Maiaren lehen eleberria da hau, eta etxetik lehen aldiz irtengo den Kattalin Landaburu du protagonista. 19 urte ditu, eta Alemaniara doa urtebeterako, alemana ikastera. Harako bidean beste bost neska ezagutuko ditu, eta herrimina, bestelako kultura bat, ordutegia, ulertua ez izatea eta beste biziko ditu.

Uncategorized atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Irunen, 2020ko agorrilaren 23an, igandea

Irakurle estimatua,

gaur ere igandea da, eta nire bizitzan izan dira hainbat igande desolatu eta huts, non nik sutsuki desio nuen idaztea zerbait kontsolatzeko, esaldiek eta hitzek kulunka eta laztan nazaten…

Xori arraroak gaitun, Ainara, eta bikotea kausitzea ez dun erraza, debalde dun bakarrik kantatzea, hire kantuari arrapostu dioen xoria behar dun; bizkitartean ez tristatu. Heure buruari kantatu, xori bakarlaria izaten dun kantaririk onena, baina ez dun debalde kantatzen, beti badun bikotekidea nunbait. (hori idatzi zenidan behin, 2013ko udazkenean Uruguaiko lagun orain mutuak ere bai)…

Larraldean sentsazioetan murgilduz

Argazki erakusketa.

Egilea: Auxtin Zamora

Non eta noiz: Larraldea (Senpere, Lapurdi), abuztuaren 6tik 29ra.

Abuztuaren 6tik Auxtin Zamora senpertarrak argi”hitz”kiak erakusketa azaltzen du. Bertan argazkiak eta olerkiak batzen ditu. Oraingoan, azken aldietan erakutsitakoekin alderatuta, olerkiak berak idatziak dira. Zamora jaunak argazkiaren ondoan ezartzen ditu olerkiak. Argazki-erakusketa egitean, egileak, gai edo lerro bat jarraitu behar duten irudiak biltzea ez badu samurra, Zamora jaunak bere argazkiak bere olerki propioekin lotzen ditu.

Senpereko herrian dagoen Larraldea izena daraman kulturgunean (Sarako bidean kokatua) zabalik dago ohikoa ez den erakusketa hau. Larraldea aurretik baserria izandako eraikin dotore bat da. Senpereko kultura jarduerentzat heldulekua. Bertan, lehen solairuan daude argi”hitz”kiak. Areto luze, zabal eta garden horren lurrean, hormaren albo banatan, ematen ditu ikustera bere 70 irudiak.

“Bai argazkia argia da —azaltzen digu Auxtin Zamorak—, baina ez bakarrik kamerak kanpotik jasotzen duena, zure barruko argia ere bertan islatzen da”.

Irudi gehienak ezustean kalean ibiltzean hartuak dira. Aurreko erakusketetan irudi ondoko olerkiak ez ziren berak sortuak. Beste poeta batzuenak. Poeta batzuk lagunak, hildakoak, edo, atzerritarrak besteak. Horrek zenbat jendearen lana irakurri duen sortzaile honek azaltzen du. Gero argazkia begi aurrean olerkia aukeratu behar da. Zein da olerki-argazki bakoitzari bidai hau hoberen egiten lagunduko duena asmatzea ez da batere erraza. “Olerki gehienak lehenik idatziak ditut —azaltzen du Zamorak—. Denak emanak ez badaude, kutxa batean gordeak nituen. Hala ere bat edo beste, espreski sortu ditut”.

Argiaren hitzak ez dira beti letretan ematen, batzuetan mutu daude. Sortzaile gehienentzat isila ere adierazle baita. Hamar bat dira mutu argi”hitz”kiak. Letraren laguntza ez dute behar. Hondo txuriak nabarmentzen laguntzen baitie. Sentsazioetan murgilarazten du ikuslea. Begia eta izpiritua sentsazioz elikatuz.Norbaitek sentsazioen itsasoaren tantarik etxera eramateko grina jaso badu, egileak olerkibilduma@sfr.fr kontua harremanak jasotzeko dauka.

Argazkia: Auxtin Zamora, aretoaren txoko batean, lurrean sumatzen dira argazki batzuk. (egilea: Sabin Oregi)

Uncategorized atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Irunen, 2020ko ekainaren 11n, ostegunean OROIMINEZKO IGANDEAK argitaraturik…

Egunkari-irakurle leiala,

hona hemen nire lehen eleberria argitaraturik, eta Dakit… dakidana soilik, ez dakidala deus ere alegia. Hona hemen Ebook moduan salgai jada sarean, eta laster paperean liburudendatan:

https://www.kobo.com/es/es/ebook/oroiminezko-igandeak

Duela bost urte ene maiteak utzi ninduenetik, euri asko egin du eta eguzkia zenbait zirrikituetatik atera da irribarretsu batzuetan. Bost urte hauetan ene maitearekin hiru seme-alaba ukan nitzakeen, baina hiru liburu argitaratu ditut: MUXUAK poema-liburua, PEPITO, BIZIMINAREN ETA MAITEMINAREN TXINPARTA aita zenaren biografia literarioa eta honako hau, OROIMINEZKO IGANDEAK eleberria, kaxoian ia etsia harturik zegoena.

1996ko udazkenean joan nintzen Alemaniara eskolarteko truke bat probestuz, Irungo La Sallen REM batxilergo-ikasketak amaitu eta selektibitatea egin ondoren, aipatu La Salle eskolak ikasturte oso bat Gifhorn hirian egiteko aukera eman baitzidan.

Han hasi nintzen 19 urtekin idazten nire egunerokoa, eta oharretan hartu nituen hango nire eta besteen bizipenak eta irakurritako literatura. 1996tik 1997ra bitartean han egon nintzen eta itzultzerakoan unibertsitatean hasi nintzen ikasten euskal filologia, hizkuntzek eta literaturak erakarririk. Nire benetako bokazioa, baina, kazetaritza zen.

Hala ere, nire pasioa eta grina idaztea zen, eta Alemanian idatzitako egunerokoa eta ohar-blokak hartuta, eleberri baterako gaia josten hasi nintzen hitzekin. Autobiografia dirudien arren, ez da… ni ez bainaiz Kattalin, liburuko gazte protagonista, baina niretik ere pixka bat badu, nik bizitutako apurra eta ikusitako asko baitaude eleberri honetan.

2007an aurkeztu nuen eleberri honetarako ideia eta lagin bat IGARTZA BEKETARAKO, baina ez zidaten eman; eta beraz, nire kabuz idazten segitu nuen nire eleberria eta bekarik gabe bukatu nuen esku artean duzun lan hau. 2015ean digitalki argitaratu zidaten eleberri osoa www.entreescritores.com web orrian, errelato erromantiko eta pertsonen arteko harremanen atalean haur eta gazte literatura genero literarioaren barruan.

Kontakizunean hiru pertsona elkarrekin gurutzatuko dira: lehenengo pertsonan protagonistaren pentsamenduak eta idatziak, tarteka hitanozko bigarren pertsonan protagonistaren barneko ahotsa eta igandero gertatzen dena kontatuz hirugarren pertsonan narratzailea (elkarrizketak ere bai tarteka). Ez da eguneroko bat, eguneroko baten itxura izango du, baina igandero soilik idazten du Kattalin protagonistak berak bizitutakoa eta sentitutakoa; igandero azaltzen du narratzaileak edo idazle honek Kattalini gertatutakoak hirugarren pertsonan.

1996ko udazkenean hasi zen Kattalin euskal filologia ikasten Gasteizen, eta bertan bizitzen jarri. Noizean behin, Irulegi bere herrira joaten zen, familiarekin eta lagunekin egotera. Horietako joan-etorriko batean, bere urtebetetzeagatik egun batzuk Irulegi herri baxenabartarrean pasa eta gero, Iruñetik Gasteizera bidean doan trenean dago Kattalin. Trena bat-batean geldituko da iluntzean. Badirudi matxuraren bat gertatu dela. Kolpe batez bidaia-poltsa gainera eroriko zaio Kattalini eta argiak itzaliko dira. Argiak berriro piztean, bidaia-poltsa eskuetan izanen du Kattalinek eta treneko matxura konpondu bitartean, poltsa irekitzen du. Bertan, igandero idazten duen egunerokoa ikusten du, eta igandea izaki, idazten hasten da. Orduan, bere barneko ahotsak hitz egiten dio eta azkenerako idazteari utzi eta hasieratik irakurtzen hasten da, oroitzapenak bata bestearen gibeletik datozkion bitartean.

Kattalin Landaburu da kontakizun honen protagonista, hemezortzi urteko Ipar Euskal Herriko gazte euskaldun bat da, eta beste sei neska gazterekin batera lehen aldiz aterako da herritik atzerrira, Alemaniara hain zuzen ere: urtebeterako alemanezko klaseak hartzera. Euskal Herritik kanpo bizituz sumatutako bakartasuna agerian dago eleberri poetiko honetan, eta bertan hizkuntzarekin dituen arazoek eta inkomunikazio egoerek bere bakarrizketetara bultzatuko dute Kattalin, eta horretaz gainera, igandero hutsik egin gabe Alemaniara joan aitzin lehengusuak oparitutako egunerokoan idatziko du. Istorioa aitzina joanen da barne-bakarrizketen, tartekako elkarrizketen eta iganderokoaren bidez, eta Kattalin pixkanaka aleman hizkuntzaz jabetuko da. Kantu leun baten moduan, erdia erabat ulertu gabe eta beste erdia irudikatuz Goetheren lau urtaroak deskubrituko ditu poema alemanetan, eta era berean Alemaniako bere lau urtaroak idatziko ditu euskarazko poemetan, gainera: Kattalinek alemaniarrak gehiago ezagutuko ditu, lagun berriak egin, eta horien artean lagun min bat ere bai, bere lehen amodioa. Amodiozko istorio bat gehiago da, baina beharbada zerbait gehiago dela ere sentituko duzu, auskalo!

JADA EZ DA EZER BERDINA IZANGO,

ILBEHERA IRRIBARRETSUA GOIAN

Dena aldatuko omen da,

berberak izan arren;

baina jada ez da ezer izango berdina,

dena aldatuko da,

dena aldatzen ari dela

sumatzen dugularik.

Eguzkia zeruan dagoenean

aspertzen naiz eta

ez nago triste herrian,

Hiru lagun elkartzen direnean

sentimenduarekin bihotzean

hondartzan biluzik gauero

uretaratzeko pozik,

eta ni gizona bere bakardadean bezala,

emakume bat txirrina joka

irekitzen ez den atean.

Dena aldatuko omen da

ezer ez da lehengoa izango

berberak garen arren

ez gara berdinak.

Ilbehera irribarretsu goian

aspertzen naiz eta

triste nago logelan

dena aldatzen ari dela

sumatzen dudalarik

ni ere aldatu naizen arren

nire zuganako maitasuna bera izanik,

Zilarrezko Hirian sentimenduz

biluzik gauero elkarrekin

uretaratzeko

maitasunean berriro.

Ainara Maia Urroz

https://www.txalaparta.eus/eu/liburuak/oroiminezko-igandeak

Uncategorized atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Irunen, 2020ko garagarrilaren 10ean, asteazkenez MAIATZ arramaiatz honetan!

Egunkari-irakurle maitea,

arramaiatzaren edo garagarrilaren egun honetan jakin dut MAIATZ aldizkari udaberrituan ene otsaileko HATSAREN POESIA tailerreko ez den eguneko (otsailaren 29 ez baita existitzen) uzta poetikoa:

2020.02.29

Ainara Maia Urroz

EZ DEN EGUN HONETAN

Ez gara hamaika

Eta lau ere ez,

Eta Arantzazuko egutegiaren arabera, gaurko eguna ez da existitzen,

Baina hor dago,

Hemen gaude

Gure herria bezala;

Izan ere, ez denak osatzen du

Dena,

Esan gabeko hitzak dira

Esan beharrekoak agian,

Eta lerro artean ulertzen eta sentitzen dudana da

Poesia,

Eta lerroak apaingarriak

Betegarriak

Mila koloretako itsugarriak

Besterik ez dira.

Beharbada gaurko eguna, otsailak 29,

Ez da existitzen

Eta idazten ari naizena ere ez da,

Bisurte honetako egun berezi honetan gertatutakoa

Ez da gertatu benetan,

Edo gertatutako zorion hura gertatuko da bis.

Ez gara hamaika

Ezta lau ere.

Agian erdizka lauetan dantzan

Munduaren plazan, jauzika,

Malabaristaren gisa berean

Oreka amets.

Uncategorized atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Irunen, 2020ko sanjuanilaren 8an, asteleheneko ajeaz 44. udaberria ospatzen, urte berria hasi dut HIRUGARREN FASEKO TOPAKETETAN.

Egunkari-irakurle maitea,

Iragan ostiralean Beasainen egon nintzen argazki erakusketa poetiko batean, nik neuk nire hitzekin parte hartu bainuen Idazle Eskolaren ekimen honetan:

Lagun batek bideo musikal poetiko hau egin du, 2012ko nire poema-liburuko olerki batekin, eta hunkitu naiz beste behin ere, beharbada ostiraleko marrubizko ilbetearen eraginez ere bai, beharbada larunbatean 44 urte bete nituelako maiteminez, ene bikotekiderik gabe…

44 URTE
BI KADIRA BIONTZAT


Faltan zaitut,
baina pentsatzen dut
barkatzen zaitudala;
noizbait baldin bazatoz
zugatik edo nigatik, ai!
Bi kadira ditut
bat zuretzako
bestea niretzako
parez pare jarri eta
solasteko
gaizkiulertuak argitzeko
eta beharbada
elkarren ondoan jarrita
elkarrekin hegan egiteko.
Ai! noizbait baldin bazatoz
nigatik edo zugatik…
hemen naukazu zure zain
zain ezazu gure artekoa, otoi.

(Ainara Maia Urroz)

Uncategorized atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Irunen konfinaturik, 2020ko maitatzearen 8ko ostirala… Esperantza bihotzarentzat!

Egunkari-irakurle horri,

Jada bi hilabete konfinaturik etxean, etxetik lanean, baina azken asteburua izanen dut lanean, astelehenean Donostiako bulegora itzuliko bainaiz, segurtasun-neurri guztiekin. Ene konfinamenduko poema-bilduma, beraz, konfinamenduarekin batera amaituko dut eta gero beste batzuk etorriko dira beharbada, honako hau bezalakoak:

ama

(Diseinua: Etorne Aranburu) 

Gontzal Mendibilek azken bi urteetan beste inork eman ez didan bizipoza eman dio ene bihotz maiteMINduari, bere maite galduari itxaroten dion azken erromantiko honi: 2012ko poema-liburuko hiru poema kantu bilakatu ditu eta bere azken diskoan sartu, BIOK:

http://www.gontzalmendibil.com/

Poema sarkor eta entzutetsuak sortu eta musikatu ditut, neureak eta idazle gorenenak ere, hala nola: Ainara Maya, Karmele Jaio, Koldo Izagirre, Jose Luis Padrón, Pako Aristi, Maialen Lujanbio izan ditut partaide.

 

http://www.berria.eus | Ez gara inoiz nekatzen Gontzal Mendibil entzuteaz. Gutxiago horrelako kantekin: ‘Esperantza bihotzarentzat’, Ainara Maiaren hitzekin. Eskerrik asko, Gontzal.

 

Duela bost urte ia utzi ninduen ene maiteak, eta geroztik maitemindurik gelditu naiz, bakarrik, eta idazten dudan guztia beragatik idazten dut, ozenoaren bestaldean dagoen ene eskualdunarentzat:

ZUGABE ZU, NIREKIN
Berriro ere zu, nirekin
egon arte
zain nazazu, otoi, ene maite!

Zu gabe zail zait aurrera egitea,
bizitzea,
arnas hartzea.
Zu gabe hatsa falta zait,
ezin dut zu gabe bizi, ene maite.
Zain nazazu, otoi.
Zain naukazu hemen.

(Ainara Maia Urroz)

Xori arraroak gaitun, Ainara, eta bikotea kausitzea ez dun erraza, debalde dun
bakarrik kantatzea, hire kantuari arrapostu dioen xoria behar dun; bizkitartean ez
tristatu. Heure buruari kantatu, xori bakarlaria izaten dun kantaririk onena, baina
ez dun debalde kantatzen, beti badun bikotekidea nunbait.

 

Uncategorized atalean publikatua | Iruzkin bat utzi