Irunen, 2018ko maiatzaren 15a, ilberri honetan ESPERANTZA BIHOTZARENTZAT.

Irakurle maiteok,

HATSAREN POESIA liburuaren 20. alea dugu aurtengoa, eta hori dela eta hona Antxeta irratirako HATSARENPOESIAkide diren Pello Otxoteko eta Joseba Aurkenerenari egindako elkarrizketa:

https://antxetamedia.eus/news/hatsaren-poesia-peio-otxoteko-eta-joseba-aurkenere/

2018-05-15

kultura

HATSAREN POESIA: Peio Otxoteko eta Joseba Aurkenerena

Peio Otxoteko eta Joseba Aurkenerena Hatsaren poesia elkarteko kideak dira. Berriki, Senpereko Hatsa poesiaren liburuan hainbat olerki idatzi dituzte eta Ainara Maia kronikalariak elkarrizketatu ditu. Ekainaren 8an, Auxtin Zamorak burutuko duen “Hatsaren olerki bustiak 2018” bideo-projekzio poetikoaz ere mintzatu dira.

hatsaren_olerkiak

Bart arratsean afaldu ondoren ETB1 ikusten ari nintzela, Gontzal Mendibilen elkarrizketa jarraitu nuen eta akitzerakoan nire olerki-liburuko ESPERANTZA BIHOTZARENTZAT kantatu zuen, aitzinetik Ainara Maia irundar poeta handiaren olerkia dela erranik… ezusteko polita! eta ni hunkitu nintzen…

http://www.eitb.tv/eu/bideoa/gure-kasa/4109346449001/145785/gure-kasa–2018-05-14-/

Advertisements
Uncategorized atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Irunen, 2018ko apirilaren 19an, ortzeguna… ozeanoaz bertzaldera begira, bihotzetik bihotzera.

Irakurle maiteok,

hona hemen nik ikaragarri maite dudan uruguaitar baten artikulua:

http://www.gureberriak.com/2018/04/18/leonat-egiazabal-diaspora-mendiagatik-savaterrera/

Historia bi aldiz errepikatzen da, lehenik zorigaitz eta gero fartsaren gisan. K. Marx.

Ez aspaldi ezagutu genuen diaspora, eskualduna, abertzalea, kanpotik Eskual Herri libre bat eraikitzen lagundu nahi zuena. Horrekin eskualdundu ginen, non eta Montevideon, eta nazio kontzientzia eraiki genuen gure baitan, hari datxekion ihardespen historiko izugarriarekin. 90eko hamarkada zen, baina bukatzearekin, bizitzaren legeari jarraikiz, diaspora hura joanen zen betirako. Eskualdunak lurpera eta haien ondorengoak etxera, eta, gero, isilunea gehienetan; baina bertze batzuetan ere zerbait txarrago: fartsa.

Lehenago ere bazen Rio de la Platan menta handiko diaspora eskualduna; San Joseko eskualdunak, konparazione. Jose Mendiaga bat bizi zelarik, biltzarrean boza ukaiteko, eskualdunak izan behar ziren, polisemiarik gabeko eskualdun hitzaren lekuko zaharrak… Orain laupabortz urte, berlekuan, egungo autodefinituriko eskualdunek ohorezko gonbidatua ukan zuten Euskadiko egunerokotasunaz mintzo: Fernando Savater.

Urrunxko gelditu dira Mendiagatarrak, edo Iparragirre bat Buenos Aireseko portuan agurtu ehunka eskualdun kartsu, edo Agirre lehendakaria mozorroturik Brasilgo muga pasatzen lagundu zutenak. Urrunago uruguaitarrei eskola publikoetan Eskual Herriaren naziotasuna eta eskubideak ezagutarazten entseatzen zirenak. Argitaletxeak, eskual etxe abertzaleak, exilioa, urrun; horiek guztiak joan baitira betirako, ordezkorik utzi gabe. Diaspora bazen behin, baina gaur diaspora hitza, Erkidegoko politikari batzuek partikulazki baliatzen duten hori, zertaz gero?

Aipatu guztiaren itzala baizik gelditzen zelarik, kolonizatzaileak etorri zitzaizkigun, hilzorian zen diaspora kontzeptu horri diruaren arnasgailu mekanikoa ezartzera. Hala gauzak, Zazpiak bat leloa utzirik, Basque Country leloa ikasi zuten diasporaren seme-alabek. Euskadi azpiestatuko diru publikoa horren ikasteko ongarri ona izanen zen, eta, viveza criolla-rekin ederki uztarturik, aitzina joan zen egungo diaspora marka. Plata fácil erramoldea Montevideoko euskal etxe batean entzun nuen lehendabizi, ene harridurarako.

Zein dugu, beraz, egungo egoera? Kolonia baten koloniarena. Euskal etxeak deiturikoetanBasque countryren folklorea eta espantukeria kosmopolita entseatzen da errepikatzen, fotokopia txarra ondorio izaki. Eskuara ere, nonbait, argudiatzera menturatzen dira, beti baikorkeriaz, gorakadan doalakoan; baina sekulan ez baliatzeko, argudioen alorrean uzteko baizik. Txosten eta grafikoetan eder baita munduan eskuara nola zabaldu den erakustea, bistan dena! Rio de la Platan, Argentinan eta Uruguain, ehunka kontatzen dira eskual etxeak; Basque Countrytik jaso eta kontatzen den sosa hobe ez jakitea. Zertarako? AlavaBizcaya etaGuipuzcoan paella jaten dela ezagutarazteko, euskotarren azken modako flamenkoarekiko grinarekin batera, prefosta! Genealogia amiñi bat, batek daki nongo idurikaturiko postalaren oroiminez, bilbainadak, eta aski. Aski eta sobera eskualtasuna abizenen anekdotikotasunean hasten eta bukatzen den lekuan.

Urrunxko eskual kultura fotokopiatu ez baina ikasteari atxikiz egiten eta ekiten bizi zen diaspora hura, herri konkistatua askatzen lagundu nahi zuena. Zer bilakatu gara?

Egun, kolonia hedonistaren azpikolonia ustela baizik ez gara, eta hemen metropoli kolonizatuaren bizioak itsas handiak biderkatzen ditu. Hemen ere, “Iparraldea” “bertze aldea” da, hegozentrismoa bistan dena; hemen ere, eskual etxean eskuaraz mintzatzea erdaldunen aitzinean eskola txarrekoa da, eta, gazteak ginelarik, zigortuak izan ginen. Hemen ere, badira elgarren gorrotoz eta alderdikeriaren kirol nazionalaz bizi direnak, hemengo pentsamendu askatasuna eta kanpotiko beharrezkoa den begirada ezabatzea atxeman dutenak. Ezjakintasuna alimalekoa da, eta ezjakintasun alimalekoa baino handiagoa ezaxolakeria. Ihardespen historikoaren katea hautsirik, diasporak ez du zer eman Eskual Herriari, eta hartzaile hutsa bilakatu da, dirua ezaren postari izanik.

Zer diaspora gero? Enaren gisan etortzen direnak Universidad Catolican karrera liberalak ikastera eta uruguaitarrei Eskual Herria non den azaltzea nekagarri ukanik Espainiatik etortzen direla erraten dutenak? Horrelakoetan, iduri du fotokopiatzeko ere asko ez dela gelditzen.

Diasporarik ez da, lurpean dugu jadanik, eta zegoenak porrot egin du seme-alabei erantzukizun historikoa helarazteko orenean, irlandarrek, juduek, armeniarrek ez bezala. Mintzaira atxiki gabe nortasuna ezin atxikiz. XIX. mende bukaeran kontatzen zen nolaz Uruguain zaharrek Gernikako Arbola kantatzen zuten malkoz, seme-alaben trufarako; gaur ere, Gernika Koka kola aditu dut hemen, 8 apellidos vascos pelikularekin irri egin dutenen ahoetan, mintzaira baztertua baztertuago, kultura saldua salduago eta estatu bahitua bahituago eginez.

Baina eskual erroa duten milaka amerikar baditugu, errepublika subiranoetan sortuak, faxismo eta elizarik gabe ongixko eskolatuak, buruargiak anitzetan. Ea gai garen estruktura hustuetatik haratago pario historikoari berriz aitzi egiteko, arbasoen karra arrapitz dadin, fotokopiatu gabe berriz egin eta ekinez; premiazkoa da, Eskual Herriaren mesederako.

Montevideon, 2018ko martxoaren 16an

gureberriak
Gure Berriak Euskal Herriaren independentziaren aldeko komunikabide bat duzue: herri gisa autoestimua indartu eta sendotzen laguntzeko tresna izan nahi duen komunikabidea; egunerokoan jasaten dugun kutsadura ideologikoaren aurkako sendagaia. Menpekotasunean dirauen herri baten seme-alabak gara, eta egoera horrek ezinbestean eragina du bizitzako arlo guztietan. Munduko beste edozein herriren antzera, eguneroko berriak ikuspegi propio batetik lantzea ezinbestekotzat daukagu. Guztiok politikarekin ezinbestean dugun lotura kontuan hartuz eta askatasun egarriak bultzatuta, webgunean topatuko duzuen material oro independentziarantz zuzendutako begiradapean jorratzea dugu helburu. .
Uncategorized atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Irunen, 2018ko apirilaren 10ean, asteartea. Añara (h)abian da…

Egunkari maitea, blog honen lagun maiteok

igandean aurkeztu genuen 2018ko HATSAREN POESIA liburua Senperen, urtero bezala, baina aurtengoa 20. liburua da, eta 110 olerkari maitagarri:

https://olerkarieneguna8.blogspot.com.es/

30264948_1535004559945643_3461975199442796544_n

2018ko HATSAREN POESIA

20 URTE POETIKO,

MAITEMINEZ ETA BIZIMINEZ

HATSAREN POESIA HARTUZ ETA BOTAZ

BIHOTZEZ NAUZUE ESKERRONEKO

Maitasuna eta zoriona bakarra dira.

Eman ditzakezu deus ere esan beharrik gabe.

(Antoine de Saint-Exupery)

Nik ere eskuak loturik ditut, mutu nago, bi belarriekin aditzen zaitut, buru batekin pentsatzen zaitut eta bihotz batekin sentitzen zaitut.

Oxtikenian agertu nintzen bat-batean olerkari ilustre artera, eta orduan nire gurasoek eraman ninduten 2001eko HATSAREN POESIA hartan ene olerki batzuekin parte hartu bainuen. Gurasoak orduan gustura egon zirela uste dut, eta 24 urte nituen. 2002an aita zena galdu nuen ezustean, gorputzez mundu honetatik joan zen bizitzeko gogo handiz zegoela, eta nire bihotzean gelditu zen betiko. Amesten nuen noizbait nire mutil-laguna ezagutuko zuela eta haren besotik aldarera eramango ninduela, eta bilobak ezagutuko zituela. Zer emango nuke nik sorgin batek gezurra egia bilaka leidin!

Orain Larraldeara etorri naiz zuen artera eta orduko amets horiek ez zaizkit bete 41 urte ditudala. Beharbada Xaretako belagietan barreiatuta geratutako ziape-arroba bat biltzean itzuliko dira sorginak! Eta orduan agian… zubererazko adieran, agian. Aita mundu honetan ez dut, baina ama bai, eta pozen bat eman nahi nioke, baina dena ez dago neure esku, eskuak loturik ditudanez gero. Aste honetan berean Txekiako lagun baten eskutitz bat jaso dut, eta hark idazten dit, gauza askoren artean, bilatu behar dudala modua aitzina segitzeko, ametsak bete gabe ere. Erori nintzen eta ia erotu ere Ozeanoz bestalde sakon maitemintzeagatik, benetan maitatzeagatik eta etorkizuneko ene seme-alaben aita ezagutu uste izan nuelako. Erori naiz, eskutik askatu ninduelako, eta ez zait erraza egiten hura gabe aitzina egitea, baina nire Txekiako lagunari kasu egin eta bilatu dut modu bat aitzina segitzeko ametsak bete gabe ere: poesiaren hatsa, hatsaren poesia azken hatsa bota arte. Larraldean eroritako arrosak hartu nituen lehengo batean, eta petalo bakoitza ematen dizuet. Eman eta, (h)artze gogoan eta bihotzean, hatsaren izpiritua ikusgai dago hemen aurtengo liburuan ere. To zan eta eraman zan!

Negarrez eta irribarrez

zorionez eta zoritxarrez

maitasuna emanez beti!

Baina urteko balantzea egiteko ordua iristen da beti

eta niri ez zaizkit kontuak ateratzen:

Maitasuna tarteko

ez gara inoiz orekatuko

baina desoreka horrek laguntzen du

bizitzaren bakardadea idazten;

gure ametsak hegan doaz

zori hegalariek eusten dituztela,

eta “bizi zoriontsu!” erraten dit aita zenak zerutik;

Zatoz paseatzera nirekin, otoi,

udaberriko garai beroetan

Delmira Agostini poetisa uruguaitarraren liburua eman zenidan,

eta urrezko kaliza baten gisa

egun bakoitza arnoz bete genezan

gonbidatu ninduzun.

Ene lagun, ene maite,

honela edaten dugu eguzkia eta airea

eguna zuri

guri irribarretsu keinuka.

WhatsApp Image 2018-04-08 at 20.25.18

Uncategorized atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Irunen, 2018ko apirilaren 5ean, osteguna. 35. Idazleen biltzarra Xara baithan.

Egunkari maitea,

gaur arratsaldean Antxeta Irratian egon naiz Sarako idazleen biltzarrari buruz hitz egiteko eta igandean Senperen olerkarion eguna ospatuko dugula iragartzeko, 20. HATSAREN POESIA liburua argitaratu delako. Datorren asteazkenean apirilaren 11n emango dute irratian:

XARA baitha

Baso gotor eta itxi batean bat-batean sartzen den eguzki-izpi ttipia da Xara, eta han izan nintzen pazko-astelehenez, Sara herrian.

Bihotz hauskor honentzat eguzki-pindar bat izan zen Sarako 35. Idazleen biltzarra, eta handik bizpahiru liburu erosita etortzeaz gain, adiskide eta lagun idazle sentiberen energia positiboz kargaturik itzuli nintzen. Eusklabo alaiak ginela-eta, halaxe ibili nintzen liburu-azokaren barruko kaleetan eta kanpoko karpako mintzaldietan, eta Intzura lurraldea deskubritu nuen; eskerrik anitx, Asisko! Bihotz hauskorrak osatu eta portu handira iritsi dira lagun onen konpainian, eta esker mila, Juankar, Euskal Herriko Xorino honi aupada emateagatik, nahiz eta hegoak zauriturik ukan, beti alai eta aske hegan egin dezadan errateagatik.

Aurten ere ez dut nire MUXUAK poema-bilduma ilustratua argitaratu, eta ez naiz joan idazle gisa, baina batez ere, duela ia 20 urte ezagutu nuen Auxtin Zamora olerkaria omentzen zutelako joan nintzen Xarara; eguzki-izpi horrekin batera sartu nintzen literaturaren basoan, eta aurtengo idazleen biltzarrean Larronde historialaria ere omentzen zutela jakin nuen, Auxtin Zamora olerkariaz gain. Auxtin Zamorak ene barneko baso ilun eta tristea argitu eta alaitu zuen, eta inguruko guztia argitzen zela sentitu nuen ezustean: “denok dugu barnean poeta bat”. Eta bai, mundu hau hobeago egiteko, poesia behar dugu denok, eta poesia ez da saltzen, baizik eta oparitzen, ematen eta hartzen erakutsi zigun hats bakoitzeko Joxan Artze zenak ere Senpereko HATSA elkartean, bai Oxtikenian bai Larraldean.

Bi omenduek eskertza-hitzaldi bana egin zuten, eta hor ohartu nintzen euskaldunok zein esklabo garen geure herrian ere; izan ere, oraindik ere euskaldunok lan bikoitza egin behar dugu erdaldunek uler eta entzun gaitzaten. Euskaldunok gara elebidun izan behar dugunok eta erdaldunek aski dute elebakar aritzearekin. Auxtin Zamorak bere hitzaldi poetikoa lehenik euskaraz egin zuen eta segidan frantsesez ber gauza. Claude Larrondek eskertza-mintzaldia egin behar zuelarik, ordea, frantses hutsean egin zuen! Eskerrak nik ulertzen dudan, baina ulertzen ez duen euskaldunak, zer? Eta zergatik, beraz, Auxtinek bere mintzaldia elebitan? Berak ere ele bakarrean egin zezakeen, euskara hutsean alegia! Gure herriaren hizkuntza egoera ez dago normalizatua, ez baitugu bertako hizkuntza nahi dugulako ikasten, behar dugulako baizik.

Euskararen basoan argi-pindar bat senti nahi nuke, baina batzuetan zail egiten zait, nahiz eta eguzkitsu egon kanpoan. Bihotz hauskor honen basoan argi-pindar itxaropentsu luke Xorino honek bere Mendixka berde bizia azkenik begitantzea eta ikustea, negu luze, hotz eta zuritutik esnatze bidean.

Poesiaren oihanean argi-pindar baikor dugu urtero duela 20 urtetik hona HATSAREN POESIA liburu kolektiboa, apirilero loratzen dena, eta aurten ere datorren apirilaren 8an, igandez, 20. HATSAREN POESIAk argia ikusiko du Senpereko oihanean. Denok gonbidaturik zaudete!

WhatsApp Image 2018-04-05 at 17.30.18

https://olerkarieneguna8.blogspot.com.es/

”Hatsaren Poesia” Eguna

iraganen da

Apirilaren 8an

Senpere Larraldean

EGITARAUA:
 
11: 00 Elkarretaratzea 
eta Aurkezpena
  • Auxtin Zamora-ren hitza
  • Eric Traonmilin -ren  Sar-hitza eta Joxan Artze zenari pentsamen bat)
  • Ainara Maia ,  ‘Hatsa’ren erabilera nagusia hartuko duen arduradun berriaren hitza
  • Nahi duenak nahi duen beste zerbait aurkeztu dezake sobera luzatu gabe
  • HATSA ren urteroko 20 bildumen zozketa 
  • Hurrengo urteko sar-hitza idatziko duenaren aukeraketa(zozketatua)
13:00 Aperitifa eta zizka-mizken bazkaria elkarrekin, norberak ekarri jan-edanekin denok elikatuz.
 
15:30”Olerki bustiak 2018” DIAPORAMA POETIKOaren EMANALDIA
  • Nahi duenak,nahi duen beste zerbait…aurkeztu lezake, sobera luzakor izan gabe (gehienik 10 minutu) 

 Jadanik, Iñaki  Bastarrika eta Agurtzane Anduetza-k erran digute olerki+margoz elkarrekin sortu lan artistiko bat (Osoa & Lasai)egun horretan erakutsiko digutela  

https://www.eke.eus/es/agenda/2018ko-hatsaren-poesia-olerki-liburuaren-aurkezpena?set_language=es

 

 

 

 

Uncategorized atalean publikatua | 2 Iruzkin

Beñat Elosegiren “Burdindegiko saltzailearena” bertso sorta, Iruneroren 322. zenbakian

2018ko Apirilaren 1eko Iruneron, 322. zenbakian, Beñat Elosegi Irunabar eta Txingudiko Bertso Eskolako kidearen bertsoak argitaratu dituzte, “Burdindegiko saltzailearena” izenburua dutenak, hain zuzen ere.

BURDINDEGIKO SALTZAILEARENA

Doinua: Andre txarraren bentajak
Egilea: Beñat Elosegi

Lotsarik gabe kontatu nahi dut
aske utzirik barrena
burdindegiko saltzaile batek
jasan beharra duena.
Torloju, tresna, soberan baina
pazientzia da problema
jende aurrean une batzutan
errezegi galtzen dena.

Gure lanean nahiz eta jakin
behar dugula hobetu
zerbitzu ona doi emateko
izan bezeroa gertu.
Harremana ia beti ona
nahiz batzuetan okertu
bezeroak zer eskatzen duen
ezin denean ulertu.

Halako traste zerako gauza
katxarroan gisakoa,
uste al du ba azalpen hori
emanda dela nahikoa.
-Ez, ez didazu deus ulertu-
ta geratzen da bapoa,
pazientzia izaten dugu
lanpostu hontan gakoa.

-Arratsaldeon saltzaile hori
torloju bat behar nuke.
-Ta nolakoa? hamaika forma
ta neurri izaten dute,
lasai, zein behar duzun asmatzen
badugu nahiko bertute;
tori torloju bat bururako
galdu duzunaren truke.

View original post 181 more words

Uncategorized atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Irunen, 2018ko martxoaren 19a, astelehena… aitaren egunean oroiminez eta maitasunez oroitzen ditugu gure aita zenak.

Egunkari maitea,

aitaren egun honetan aita zenaz oroitzen naiz eta haren hutsunea inoiz baino gehiago sentitzen dut, ene maite galduaren hutsmina dudan honetan… nahiz eta jada 15 urte pasa diren aita zendu zenetik.

Hona hemen iragan astean Antxeta irratian Oihana Lekuonari egin nion elkarrizketa, emakumeen nazioarteko egunaren karietara:

https://antxetamedia.eus/news/oihana-lekuona-aitaren-kantuak-garai-batekoak-dira/

  

2018-03-19

kultura

Oihana Lekuona: “Aitaren kantuak garai batekoak dira, 60-70. hamarkadakoak, baina gaurkotsaun handikoak”

Hendaiako irundartzat jotzen du bere burua, Oihana Lekuona abeslari eta antzezleak. Hala adierazi dio, Ainara Maia kronikalariari. Mikel Errazkinekin,  Lantz taldearekin eta beste hainbat talderekin kolaboratu du Lekuonak. Hilaren zortzian, “Emazteak Kantuz” kantaldian Maddi Ohenart, Pauline eta Juliette, Maddi Zubeldia, Maialen Errotabehere eta Maddalen Arzallus bertsolariarekin batera kantuan ikusteko aukera izan zen.

oihana

Oihana Lekuona

Uncategorized atalean publikatua | Iruzkin bat utzi

Irunen, 2018ko martxoaren 7an, asteazkena. Emetasunez bustirik erein dezagun hazia…

Egunkari maitea,
hona hemen nire iritzi-artikulua ARGIA astekarian:
argia

Zer da generoa?

2018ko martxoaren 07a

Zalantzek  barne-tsunamia eragiten didate ene gorputz zehaztugabeko eta kaotiko honen barneko ur betezko ozeanoan, eta genero-ikasketek ez naute erakartzen. Izan ere, zer da genero-indarkeria edo zertaz ari gara generoaz ari garenean? Gizartea bitan zatitzea? Zail egiten zait hori egitea, batez ere euskaraz ari naizelarik.

Azken urteotako esaldia EZ DA EZ litzateke gure “gizarte” honetan hainbat eta hainbat gertaera tragikoren ondorioz; “jendarte” ere erran nezakeen, baina gizarte hitza neuk behinik behin ez dut gizonarekin soilik lotzen, baizik eta pertsona-multzo baten gisa hartzen dut. Izan ere, zer da gizon edo emakume izatea? Nago arazo guztien iturria pertsona etiketatzetik datorrela, eta dena bitan zatitu behar gaitz patologikotik, eta eskemak apurtu behar dira, baita feminismoan ere, batez ere feminismoan dugu giltza emetasunez bustiz hazi ar baztertzailea. Nire artasuna eta emetasuna barneratzetik dator aterabidea korapilo honetan, bizitza honetan hartzea eta ematea funtsezkoa baitira edozein harreman sanoetan.

Emakumeok “ez” erran arren, ez da erraten ezetzik, eta orduan gizonezko batzuek DA soilik entzuten dute. Beharbada pertsona anitzen multzo hau aldatzen hasi nahi badugu, hizkera aldatu behar dugu, eta slogan edo leloak eraldatu, geu aldatuz ingurukoa aldatzeko. Adibidez, herri euskaldun aunitzetako sarreratan “Herri honetan ez da eraso sexistarik onartzen” irakurri dut, eta bertzelako erasoak bai, onartzen ditugu? Hori da ene zalantza. Badakit gaur egun dugun arazo larri itsu eta gorra gizon batzuek emakume batzuenganako bortizkeria irrazionala dela, baina ez dakit halako leloek eta esaldiek zerbaitetan laguntzen duten. Bertzelako lelo batzuk beharbada eraginkorragoak izan daitezke, hala nola “herri honetan elkarrenganako errespetuaren alde gaude” edo “ herri honetan tratu onaren alde gaude”. Halako lelo baikor berritzaileak sustatu beharko genituzke, benetan gure pentsaerak aldatzeko. Izan ere, oroitzen naiz ETA erakunde armatua indarrean zegoen garaian, hainbat udaletxetan ETA EZ jartzen zuela, eta orduan burura etortzen zitzaidan hitz bakarra ETA zen; ni poETA izanik, proETA baten aldeko jarrera hartzera bultzatzen ote ninduen lelo horrek?

Txantxak alde batera, eta burua erabiliz, ekiteko eta sortzeko garaia dugu, nahiz eta eskuak loturik ditugun. Hala ere, GURE ESKU DAGO egiten dugun guztiaren emaitza, gure esku baitago hitzak erabiltzea eta hitzak isiltzea. Gure esku dago ozen eta irmo erratea zer nahi dugun eta zer ez dugun nahi, eta gure esku dago bitartekoak jartzea herri oso baten nahia betetzeko, baina horretarako moldeak aldatu behar ditugu, eta ekiteko erak birplanteatu. Gure esku dagoen gauza bakarra da, beharbada, gutxienez egunero jaiki eta irribarre batez gure helburuen nahiz ametsen gibeletik abiatzea, errealitatea biziz eta ametsak konplitzeko bidea eginez. Irribarrearen iraultza susta dezagun, bada.

Aurtengo nire esaldia honako hau da: EZINA EKINEZ EGINA; ezaren bidez baietza sortuz, beharbada, eta “bai” eta “ez” hitzen artean “agian” baten edo batzuen ñabardurak egon daitezkeela ohartzea. Ni pertsona bat naizen aldetik, egin dezakedan ekarpena gizarte honi da neure hainbat tasunetik, maskulinotasunaren bideaz gain, femeninotasuna hartzea, eta emetasunez busti dezadan hazi arra, gizarte ederra loratzeko eta fruituak emateko.  Beste mundu bat posible delako, eta emetasunaren bidetik, egiteko beste modu bat badelako, eta ez delako zilegi gizartea gizon eta emakume artean soilik banatzea tartean hainbat ñabardura egonik. Artez eta moldez beste modu batzuk asmatu behar ditugu, sormenez beterik.

WhatsApp Image 2018-03-07 at 18.27.19

Uncategorized atalean publikatua | Iruzkin bat utzi